PechaKucha Night Liberec / Smak
Regularne spotkania z inspirującymi ludźmi w formacie 20×20
Czym jest PechaKucha?
Projekt wymyślili architekci Astrid Klein i Mark Dytham z tokijskiej pracowni Klein-Dytham Architecture. PechaKucha Night – japońsko-angielska nazwa oznaczająca „noc pogawędek” – jest wyjątkową okazją do spotkania w jednym miejscu architektów, projektantów, grafików, artystów wizualnych, naukowców, techników i teoretyków. Poprzez wymianę doświadczeń i informacji oraz prezentowanie nowości w swoich dziedzinach uczestnicy starają się poszerzać wiedzę zarówno szerokiej publiczności, jak i swojego środowiska.
Jak smakuje Liberec?
„Gulaszem” – odpowiada Pája bez wahania.
Janie słowo „smak” przywodzi na myśl „zapał do poznawania i odkrywania, nie tylko w gastronomii”.
Kuba wspomina po prostu o „apetycie ludzi w ogóle – na jedzenie, rozrywkę, sport”.
Graficzka Anička odpowiada chyba najbardziej w duchu PechaKucha: „Poczucie, że robisz lub przeżywasz coś, co naprawdę lubisz”.
Jedzenie jako guilty pleasure? Okazało się, że Pája uwielbia dobrego burgera, Kuba pizzę, a Jana, jak sama mówi, mogłaby jeść dania kuchni meksykańskiej nawet na śniadanie. Dodaje jednak, że jej ulubionym jedzeniem na poprawę nastroju pozostaje wołowina z grzybami i ryżem przygotowana przez mamę. Anička odpowiedziała po swojemu: „Kiedy piję piwo tylko dlatego, że chce mi się pić i mam ochotę na bąbelki”.
A jaki smak najlepiej oddaje poszczególnych członków zespołu? Pája wybrał słony karmel, Jana papryczkę chipotle, Kuba kwaśny smak, a Anička odpowiedziała: „Smak wolności – albo przynajmniej bardzo bym sobie tego życzyła przez większość dni”.
A co ze smakiem Liberca? Czy według organizatorów PechaKucha nasze miasto ma jakiś szczególny „smak”?
Według Páji po prostu „czeski”. Jana opisuje miasto jako słodko-gorzkie – „kiedy rano wstajesz i pada, ale potem uświadamiasz sobie, że jest tu mnóstwo ludzi, którzy starają się zmienić miasto na lepsze”. Kuba czuje przede wszystkim apetyt na sport i zdrowy styl życia, a Anička dodaje: „Liberec smakuje jak niekończący się brunch”.